Wykonane przez Wukira Suryadiego za pośrednictwem Sustainable Sonic Engine

W tym głębokim solowym występie Wukir Suryadi prezentuje swój eksperymentalny, futurystyczny instrument, Sustainable Sonic Engine, aby nawiązać intymny, pozbawiony tekstu dialog z materialnymi i kulturowymi pozostałościami Polski.

Wkraczając na podium („Podium”), Suryadi spogląda w górę („Nginguk”) i bada kontrastujący dualizm między zimnym, materialistycznym ciężarem lokalnej waluty (Złotego) a kruchością duchowej czystości rytualnego opłatka (Opłatka). Kierowany czystą, intuicyjną siłą („Dźwięk Intuicji”), tworzy duchowe tarcie – konfrontując ciężar ziemskich obsesji materialnych z kruchością relacji międzyludzkich. Poprzez kosmiczną matrycę 777 wibracji, to metaliczne napięcie przemienia się w uniwersalny sygnał alarmowy („T I T I R”); donośny budzik w odpowiedzi na nasze wspólne globalne i ekologiczne kryzysy.

Harmonijnie przechodząc od mikroskopijnego, medytacyjnego wewnętrznego zamętu („Sopo Ingsun”) do gęstej, postindustrialnej eksplozji tarcia („Industrial Mutant”), występ Suryadiego jest daleki od dyktatorstwa. Zamiast tego, artysta zaprasza publiczność do wejścia w zbiorowy rytuał refleksji, odporności i uzdrowienia („Siklus dan Doa”).

Wukir Suryadi to indonezyjski muzyk eksperymentalny, kompozytor i konstruktor instrumentów, urodzony w 1977 roku w Malang, obecnie mieszkający w Salatidze na Jawie Środkowej. Znany również jako współtwórca duetu Senyawa, rozwija interdyscyplinarną praktykę na pograniczu rzemiosła, instalacji dźwiękowej i radykalnego performansu. Jego realizacje prezentowane były m.in. w Weltkulturen Museum, STEIM – Studio for Electro-Instrumental Music, Kyoto Art Center, National Gallery of Victoria, a także podczas Asian Art Biennial, Jakarta Biennale i Biennale Jogja.

Centralnym elementem jego twórczości są autorskie instrumenty budowane z naturalnych materiałów, przedmiotów codziennego użytku oraz elementów maszyn i narzędzi. Konstrukcje takie jak Bambu Wukir, Garu, Industrial Mutant czy Sustainable Sonic Engine pozwalają mu tworzyć szerokie spektrum brzmień — od medytacyjnych, subtelnych struktur po intensywne, postindustrialne zniekształcenia. Praca z materiałem staje się dla Suryadiego również sposobem podejmowania tematów środowiskowych oraz relacji człowieka z technologią i otoczeniem.